.357 Magnum’un Doğuşu: Bir İhtiyaç Hikayesi

1920-1933 yılları arasındaki Yasak Dönemi, Amerika Birleşik Devletleri’nde alkol yasağını değil, aynı zamanda modern silahların gelişimini de derin şekilde etkiledi. Gözü kara gangsterler ve artan suç oranları, dönemin kolluk kuvvetlerini zor durumda bıraktı. Özellikle o dönemde kullanılan .38 Special fişeği, otomobillerin kalın gövdelerine karşı yetersiz kalırken, “kurşun geçirmez” diye bilinen yeleklere karşı daha güçlü mühimmat geliştirilmesi şarttı.

Bu ortamda, Smith & Wesson 1934’te işe koyularak .38 Special’dan daha güçlü ama güvenlik kaygılarını da giderecek yeni bir fişek geliştirdi. Balistik uzmanları Elmer Keith ve Philip Sharpe’ın katkılarıyla, basınç kapasitesi artırılmış, hızıyla öne çıkan .357 Magnum ortaya çıktı. Geleneksel .38 Special’ın yaklaşık 17.000 psi’lik basınç sınırına kıyasla, .357 Magnum’un basıncı 35.000 psi’ye yükseltildi ve daha uzun bir kovanla güvenlik sağlandı.

338 mi, 357 mi? İsimlendirme Stratejisi

Peki, neden “357 Magnum”?

Öncelikle “357” bu fişeğin gerçek kalibresini (yani, 0.357 inçlik çapını) ifade eder. İlginçtir ki, .38 Special olarak bilinen fişek aslında teknik olarak gerçek bir “.38 kalibre” değildir. Smith & Wesson, bu teknik farkı vurgulayarak hem yeni fişeğin gücünü göstermek hem de ona ayrıcalıklı bir kimlik kazandırmak adına “357” ismini tercih etti.

“Magnum” ibaresiyse, Latince kökeniyle daha “büyük” veya daha “güçlü” anlamını taşırken, pazarda da güçlü bir yankı uyandırmıştır. Tıpkı “Magnum” boyutundaki şampanya şişelerinin, standart boyutlara göre büyüklüğü simgelemesi gibi bu isim, fişeğin eski modellere oranla benzersiz performansını kitlelere yansıtıyordu.

İlk Magnum Tabanca: Smith & Wesson Model 2

1935’le birlikte, devrim niteliği taşıyan bu mühimmat için Smith & Wesson Model 27 revolver tanıtıldı. Gücünün yanında adeta bir zarafet simgesi olan bu silah, “Magnum” ismini sektörde kalıcı bir şekilde konumlandırdı.

Bir Efsanenin Mirası

.357 Magnum üretildiği ilk günden bu yana ateşli silahlara duyulan mühendislik tutkusunun görkemli bir örneği olarak kabul edilmiştir. Bugün bile hem performansı hem de tarihsel önemiyle ateşli silah tutkunları arasında popülerliğini sürdürmektedir.

Sonuç olarak, .357 Magnum yalnızca bir fişek değildir; her detayıyla geçmişin mühendislik zekâsını, bir dönemin sosyal gereksinimlerini ve teknolojideki dönüşümü gözler önüne seren bir mirastır. Adının ardında yatan beyaz zeka ve mühendislik başarısı onu özel kılar. Bu miras, “Magnum” kelimesinin gücüne güç katmaya devam ediyor.

The post Adı Neden .357 Magnum appeared first on Tabanca ve Tüfek.

Mesela Glock 17, tam bir klasik. 17 mermi kapasitesine sahip ve bu sayı tesadüfen model numarasıyla eşleşiyor. Ama diğer modellerde işler daha karmaşık. Glock 19, 15 mermiyle “Ben kompaktım ama işimi bilirim” diyor. Glock 21 ise .45 ACP mermileriyle 13 mermilik kapasite sunuyor ve “Beni hafife almayın” havasında.

Daha güçlü bir şey mi arıyorsunuz? Glock 20, 10mm Auto mermileriyle 15 mermilik bir heybet sunuyor. Gizlilik mi önemli? Glock 26, 10 mermiyle subkompakt bir çözüm sağlıyor. Ama eğer “Benim için daha da küçüğü lazım” diyorsanız, Glock 43 ve Glock 42, 6 mermilik incecik şarjörleriyle tam size göre.

Tabii ki bu işin bir de “fazla mermi, fazla mutluluk” tarafı var. Glock 18’in 33 mermilik şarjörü var ama bu tabancayı bulmak pek kolay değil. Özel bir şey arıyorsanız, bu tam bir “mermi manyağı”!

Unutmayın, hangi Glock’u seçerseniz seçin, ihtiyaçlarınıza uygun bir model mutlaka var. Ama tabancanızın yanında yedek şarjör taşımayı da unutmayın; ne de olsa “hazırlıklı olmak” her zaman iyidir. Şimdi gidip kendinize uygun Glock’u seçin!

Tam Boy Modeller

Glock 20 ve Glock 40

Glock 20, 10 mm Auto kalibresine sahip tam boy bir tabancadır ve büyük bir ateş gücü sunar. Bu model, özellikle avcılık ve açık hava aktiviteleri için tercih edilmektedir. Glock 40 ise Glock 20’nin uzun sürgülü bir versiyonudur ve daha yüksek hassasiyet arayan atıcılar için idealdir. Her iki model de 15 mermi kapasiteli şarjörle çalışır.

Glock 21

1990 yılında piyasaya sürülen Glock 21, .45 ACP kalibreli bir tabancadır. O dönemde, birçok .45 kalibreli tabanca yalnızca 10 mermi kapasiteli tek sıralı şarjörlere sahipti. Glock 21 ise çift sıralı şarjörü sayesinde 13 mermi kapasitesi sunarak bir devrim yaratmıştır. Bu model, özellikle yüksek ateş gücü ve kapasite arayan kullanıcılar için uygundur.

Orta Boy Modeller

Glock 22

Glock 22, 1990 yılında tanıtılmış ve .40 Smith & Wesson kalibresine sahip bir tabancadır. Bu model, yüksek performansı ve dayanıklılığıyla dikkat çekmiştir. Standart şarjörü 15 mermi alırken, uzatılmış şarjörlerle kapasite 16 veya 22 mermiye kadar çıkabilir.

Glock 23

Glock 22’nin kompakt versiyonu olan Glock 23, daha taşınabilir bir seçenektir. Standart şarjörü 13 mermi kapasiteli olup, uzatılmış şarjörlerle kapasite artırılabilir. Kompakt yapısı sayesinde hem sivil kullanıcılar hem de kolluk kuvvetleri için ideal bir seçenektir.

Alt Kompakt Modeller

Glock 26

Glock’un gizli taşıma piyasasına ilk girişi olan Glock 26, 1994 yılında tanıtılmıştır. Bu alt kompakt model, 9 mm kalibrede olup, çift sıralı şarjörüyle 10 mermi kapasitesine sahiptir. Küçük boyutu ve güvenilirliği sayesinde gizli taşıma için popüler bir tercihtir.

Glock 29

10 mm Auto kalibresine sahip Glock 29, Glock 20’nin alt kompakt versiyonudur. Bu model, kompakt yapısına rağmen güçlü bir ateş gücü sunar ve 10 mermi kapasiteli bir şarjörle beslenir.

Glock 30

Glock 30, .45 ACP kalibreli bir alt kompakt modeldir. Çift sıralı şarjörü sayesinde 10 mermi kapasitesi sunar. Yüksek ateş gücü ve taşınabilirliği bir arada sunan bu model, özellikle savunma amaçlı kullanım için idealdir.

Glock 36

Glock 30 ile aynı kalibrede olan Glock 36, tek sıralı bir şarjörle çalışır. Bu şarjör yalnızca 6 mermi kapasitesine sahiptir, ancak ince tasarımı sayesinde daha kolay taşınabilirlik sağlar.

Glock 42 ve Glock 43

Bazı kullanıcılar, Glock 26’nın genişliğini fazla bulmuşlardır. Bu ihtiyaca cevap olarak Glock, G42 ve G43 modellerini geliştirmiştir. G42, .380 ACP kalibrede olup, G43 ise 9 mm kalibrededir. Her iki model de tek sıralı şarjörleriyle 6 mermi kapasitesine sahiptir ve dar profilleri sayesinde kolay taşınabilirlik sunar.

Glock 43X

G43X, G43’ün biraz daha uzun kavramaya sahip versiyonudur. Bu tasarım değişikliği, şarjör kapasitesini artırarak çift sıralı olmadan 10 mermi taşımayı mümkün kılar.

Özel Kalibre Modeller

Glock 31 ve Glock 32

Glock 31, .357 SIG kalibresinde haznelidir ve bu sayede .357 Magnum servis tabancalarına eşdeğer balistik performans sunar. Standart şarjörüyle 15 mermi kapasitesine sahiptir. Glock 32 ise G31’in kompakt versiyonudur ve standart olarak 13 mermi kapasiteli bir şarjörle gelir.

Eğitim ve Özel Kullanım Modelleri

Glock 44

G44, Glock’un .22 Long Rifle kalibresine sahip ilk rimfire tabancasıdır. Bu model, düşük maliyetli bir eğitim aracı olarak tasarlanmıştır ve yeni atıcıların tabanca kullanma becerilerini geliştirmesi için mükemmel bir seçenektir. Şarjörü standart olarak 10 mermi kapasitelidir.

Glock 18

Glock 18, Glock 17’nin seçmeli ateş özelliğine sahip makineli tabanca versiyonudur. Genellikle sivil kullanıcılar için mevcut olmayan bu modelin şarjörü, standart olarak 33 mermi kapasitesine sahiptir ve özel operasyonlar için tasarlanmıştır.

Özel Modeller

Glock 45

Adından dolayı .45 ACP kalibrede olduğu düşünülebilir; ancak Glock 45, aslında bir 9 mm tabancadır. G17’nin kompakt bir versiyonu olan bu model, aynı şekilde çift sıralı şarjörüyle 17 mermi kapasitesine sahiptir.

Glock 48

G48, ince yapılı bir kompakt modeldir ve taşınabilirliği ön planda tutan kullanıcılar için tasarlanmıştır. Şarjörü standart olarak 10 mermi kapasitelidir.

The post Bir Glock Kaç Mermi Alır? appeared first on Tabanca ve Tüfek.

---

Makarov PM’nin Doğuşu

Makarov PM, II. Dünya Savaşı’nın ardından Sovyetler Birliği’nin askeri gereksinimlerini karşılamak amacıyla tasarlandı. O dönemde kullanılan Tokarev TT-30 tabancası ve Nagant M1895 revolveri, modern savaşın ihtiyaçlarına tam anlamıyla cevap veremiyordu. Daha kompakt, güvenilir ve kolay üretilebilir bir tabanca arayışı, Sovyet mühendislerini yeni bir tasarım geliştirmeye yönlendirdi.

Nikolay Fyodorovich Makarov, bu süreçte öne çıkan bir isim oldu. 1914 doğumlu bu yetenekli silah tasarımcısı, Walther PP’den ilham alarak basit ama etkili bir blowback mekanizması kullanan bir tabanca geliştirdi. Bu tasarım, düşük maliyetli üretim ve kolay bakım avantajlarıyla dikkat çekiyordu. 1949 yılında yapılan denemelerde Makarov’un tasarımı üstünlük sağladı ve 1951’de Sovyet ordusu tarafından resmi olarak envantere alındı.

Makarov PM, sekiz mermilik şarjör kapasitesi, çift hareketli (DA/SA) tetik mekanizması ve kayar montajlı güvenlik/decocker özellikleriyle dönemin ihtiyaçlarını fazlasıyla karşılıyordu. Üretimi Izhevsk fabrikasında başlayan bu tabanca, sonraki on yıllar boyunca milyonlarca adet üretildi ve Sovyetler Birliği’nin yanı sıra birçok ülke tarafından kullanıldı.

9mm Makarov: Bir Merminin Evrimi

Makarov PM ile özdeşleşen 9mm Makarov mermisi, aslında Nikolay Makarov tarafından değil, Boris Semin adında bir mühendis tarafından tasarlanmıştır. Semin’in 1946 yılında geliştirdiği bu mermi, Alman mühendisliğinden ilham alıyordu. Özellikle Nazi Almanyası’nda Luftwaffe için geliştirilen 9x18mm Ultra mermisi, Semin’in tasarımına temel oluşturdu.

9x18mm Makarov mermisi, 9x19mm Parabellum mermisinden (diğer adıyla 9mm Luger) daha kısa ve daha az güçlüydü. Ancak bu özellikler, mermiyi basit blowback mekanizmasına sahip tabancalar için ideal hâle getirdi. Daha düşük geri tepme ve kontrol edilebilirlik avantajları sunan bu mermi, Sovyetler Birliği’nin ihtiyaçlarına uygun bir çözüm olarak görüldü.

Silah ve Mermi: Hangisi Önce Geldi?

Makarov PM ve 9mm Makarov mermisi eş zamanlı olarak geliştirilmiş gibi görünse de gerçekte durum farklıdır. 9mm Makarov mermisi, 1946 yılında tamamlanmışken, tabanca tasarımı ancak 1947’de başlamıştır. Bu süreçte Nikolay Makarov, Semin’in mermisi için en uygun tabancayı tasarlamaya çalışan mühendislerden biri olmuştur.

Bu durum, silah ve mermi arasındaki uyumun ne kadar önemli olduğunu bir kez daha göstermektedir. Makarov PM’nin başarısında hem tasarımının hem de kullandığı mühimmatın etkisi büyüktür.

---

9mm’nin İncelikleri: Parabellum ile Farklar

“9mm” terimi genellikle 9x19mm Parabellum mermisini ifade eder. Ancak 9mm Makarov ile 9mm Parabellum arasında önemli farklar bulunmaktadır:

• Kasa Uzunluğu: 9mm Parabellum’un kasası 1.04mm daha uzundur.
• Kasa Çapı: 9mm Parabellum 0.01mm daha geniştir.
• Genel Uzunluk: 9mm Parabellum yaklaşık 4.69mm daha uzundur.
• Hız ve Enerji: 9mm Parabellum’un 115 grainlik mermileri ortalama 1,200 feet/saniye hız ve 400 foot-pound enerji sağlarken, 9mm Makarov’un 95 grainlik mermileri ortalama 1,000 feet/saniye hız ve 220 foot-pound enerji üretir.

Bu farklar, her iki merminin de farklı kullanım alanlarına hitap ettiğini göstermektedir. Daha güçlü olan 9mm Parabellum genellikle askeri operasyonlarda tercih edilirken, 9mm Makarov daha kompakt ve kontrol edilebilir yapısıyla polis ve sivil kullanımlarda öne çıkmıştır.

Küresel Yayılım ve Kullanım

Makarov PM’nin başarısı, yalnızca Sovyetler Birliği ile sınırlı kalmamıştır. Çin, Bulgaristan ve Doğu Almanya gibi ülkeler de bu tabancayı üretmiş ve kullanmıştır. Bugüne kadar 40’tan fazla ülke, bu silahı envanterine katmıştır. Üretiminin kolaylığı ve dayanıklılığı sayesinde Makarov PM, dünya genelinde yaygın bir şekilde kullanılmaya devam etmektedir.

ABD’de ise özellikle koleksiyoncular arasında popülerdir. Farklı üretim yılları, menşe ülkeleri ve varyasyonlarıyla geniş bir koleksiyonculuk alanı sunmaktadır. Ayrıca nispeten uygun fiyatlı olması da bu tabancayı cazip kılan bir diğer faktördür.

Günümüzde Makarov PM

Makarov PM’nin üretimi büyük ölçüde sona ermiş olsa da bu ikonik tabanca hâlâ birçok çatışma bölgesinde karşımıza çıkmaktadır. Afganistan’dan Ukrayna’ya kadar farklı coğrafyalarda kullanılan bu silah, basitliği ve güvenilirliği sayesinde zamana meydan okumaktadır.

Bu tabanca, yalnızca bir mühendislik harikası olarak değil, aynı zamanda Soğuk Savaş’ın mirası olarak da tarih sahnesindeki yerini korumaktadır.

---

Bugün hâlâ dünya genelinde kullanılan bu silah ve mühimmat, basit ama etkili tasarımların uzun ömürlü olabileceğini kanıtlamaktadır. Özellikle koleksiyoncular ve tarih meraklıları için Makarov PM, hem teknik hem de kültürel açıdan incelenmeye değer bir miras sunmaktadır.

Makarov PM ve 9mm Makarov mermisi, yalnızca teknik özellikleriyle değil, aynı zamanda taşıdıkları tarihsel anlamla da dikkat çeken tasarımlardır. Nikolay Makarov’un mühendislik dehası ve Boris Semin’in yenilikçi yaklaşımı sayesinde ortaya çıkan bu kombinasyon, Soğuk Savaş döneminin en tanınmış sembollerinden biri olmuştur.

The post İki Sovyet İkonu: Makarov PM ve 9mm Makarov appeared first on Tabanca ve Tüfek.

.44 Magnum’un Tarihçesi

.44 Magnum, 20. yüzyılın ortalarında Elmer Keith’in çabalarıyla ortaya çıkmıştır. Keith, .44 Special mermisinin sınırlarını zorlayarak daha güçlü bir mühimmat geliştirmek istemiştir.

Bu girişimleri sonucunda, Remington ve Smith & Wesson’un iş birliğiyle 1955 yılında .44 Magnum piyasaya sürülmüştür. Smith & Wesson, bu mermi için özel olarak Model 29 revolverini geliştirmiştir. İlk etapta avcılık için tasarlanan bu mermi, zamanla daha geniş bir kullanıcı kitlesine ulaşmıştır.

1971 yılında Clint Eastwood’un başrolünde oynadığı Dirty Harry filmi, .44 Magnum’un popülaritesini zirveye taşımıştır. Filmdeki “dünyanın en güçlü tabancası” ifadesi, bu mühimmatın tanınırlığını artırmış ve talep patlamasına yol açmıştır.

Teknik Özellikler ve Performans

Güç ve Enerji

.44 Magnum, kinetik enerji açısından oldukça etkileyicidir. Tabanca namlularında genellikle 800 ila 1200 foot-pound enerji üretirken, tüfek namlularında bu değer daha da artar. Ancak bu merminin gücü sadece enerjiyle sınırlı değildir; mermi tasarımı ve malzemesi de etkinliğinde önemli rol oynar. Genişlemeyen sert mermiler yüksek nüfuz kabiliyeti sağlarken, genişleyen mermiler daha fazla doku hasarı yaratabilir.

Geri Tepme

Geri tepme, .44 Magnum’un en dikkat çeken özelliklerinden biridir. Revolverlerde hissedilen geri tepme, kullanılan silahın ağırlığına, namlu uzunluğuna ve kullanılan mühimmatın türüne bağlı olarak değişir. Daha ağır revolverler ve ergonomik tutacaklar geri tepmenin etkisini azaltabilirken, hafif modellerde geri tepme oldukça sert hissedilebilir. Tüfeklerde ise geri tepme genellikle daha yönetilebilir düzeydedir.

Namlu Uzunluğu

Namlu uzunluğu, .44 Magnum’un performansını doğrudan etkiler. Kısa namlularda hız artışı sınırlı kalırken, 16 inçlik tüfek namlularında maksimum hız ve enerjiye ulaşılır. Bu nedenle, kullanım amacına göre namlu uzunluğu seçimi önem taşır.

Kullanım Alanları

Öz Savunma

Gizli taşıma için uygun olmayan bir mühimmat olan .44 Magnum, ev savunması için de ideal değildir. Kapalı alanlarda geri tepme, gürültü ve namlu alevi kontrolü zorlaştırabilir. Ancak, .44 Special mermileri bu tür senaryolarda daha iyi bir alternatif sunar.

Avcılık

Orta boy avlar için tasarlanan .44 Magnum, özellikle yakın mesafelerde etkili bir av mühimmatıdır. Revolverler genellikle 50 yard içinde etkili olurken, tüfekler 100 yard mesafeye kadar kullanılabilir. Ancak atış yerleştirme ve menzil kontrolü konusunda dikkatli olunmalıdır.

Vahşi Yaşam Koruması

Ayı savunması gibi durumlarda .44 Magnum popüler bir tercih olsa da, geri tepme ve takip atışlarının zorluğu göz önünde bulundurulmalıdır. Daha kontrol edilebilir bir seçenek olarak 10mm kalibreli tabancalar da tercih edilebilir.

Silah Seçenekleri

Revolverler

Smith & Wesson Model 29, .44 Magnum için en ikonik revolverlerden biridir. Ruger revolverleri dayanıklılığıyla bilinirken, Taurus modelleri uygun fiyatlı seçenekler sunar. Colt Anaconda gibi modeller de piyasada yerini almıştır.

Tüfekler

Lever aksiyon tüfekler arasında Marlin 1894 ve Winchester modelleri öne çıkar. Ruger ayrıca bolt aksiyon tüfek seçenekleri sunmaktadır. Bu tüfekler genellikle avcılık ve açık alan kullanımları için uygundur.

Yarı Otomatik Silahlar

Magnum Research Desert Eagle, .44 Magnum için en bilinen yarı otomatik tabancadır. Ruger geçmişte iki farklı yarı otomatik .44 Magnum tüfeği üretmiş olsa da, bu modeller artık üretilmemektedir.

Sonuç

.44 Magnum, hem gücü hem de tarihsel önemiyle ateşli silah dünyasında özel bir yere sahiptir. Avcılık, vahşi yaşam koruması ve sportif atış gibi alanlarda etkili bir mühimmat olan .44 Magnum, doğru ekipman ve teknikle kullanıldığında oldukça başarılı sonuçlar verebilir. Ancak geri tepme ve maliyet gibi faktörler göz önünde bulundurulmalı ve kullanım amacına uygun silah seçimi yapılmalıdır.

The post .44 Magnum Nedir? appeared first on Tabanca ve Tüfek.

Büyük Silahlar: “Küçük güzeldir” devri bitti mi?

Bir zamanlar minik tabancalar revaçtaydı; ne kadar küçük, o kadar iyi! Ancak artık büyük silahların geri dönüşüne tanıklık ediyoruz. Kompakt silahların hafif büyütülmüş versiyonları, “Biraz daha büyük olsun ama hâlâ taşınabilir kalsın” diyenler için biçilmiş kaftan. Smith & Wesson CSX ve M&P M2.0 METAL modelleri, bu trendin öncülerinden. Özellikle M2.0 METAL, “Tam boy bir tabancayı gizlemek? Neden olmasın!” diyenlerin gözdesi.

Metal Çerçeveler: Polimer mi? O da kim?

Polimer silahların tahtı biraz sarsılıyor gibi. Metal çerçeveler, güç ve ağırlık dengesiyle sahneye geri döndü. Alüminyum alaşımları ve paslanmaz çelik kombinasyonları, hem dayanıklılık hem de şıklık sunuyor. Smith & Wesson CSX’in mikro-kompakt tasarımı ve M2.0 METAL’in tam boy heybeti, bu trendin en gözde örneklerinden.

Büyük Kalibreler: “10mm Auto geri döndü!”

Evet, yanlış duymadınız. 10mm Auto, yıllar süren sessizliğin ardından sahalara döndü. Smith & Wesson’un M&P M2.0 serisi ve Ruger SR1911 gibi modellerle bu kalibreye olan talep artıyor. Hatta bazıları 10mm için “Tanrı’nın kalibresi” diyor. Abartı mı? Belki. Ama etkileyici olduğu kesin.

Kılıflar: Appendiks Taşıma ve Modülerlik

Appendiks taşıma pozisyonu (karnınızın ön tarafında taşıma) son yıllarda oldukça popülerleşti. CrossBreed ve Galco gibi markalar, bu pozisyona özel kılıflar üretiyor. Ayrıca NeoMag’ın Alias sistemi, modülerlik konusunda oyunun kurallarını değiştiriyor. Artık kılıfınızı kemerinizden masanıza kadar her yere monte edebilirsiniz. “Bir tıklamayla her şey mümkün” sloganı burada tam yerinde.

Mühimmat: Köprü Kalibreler ve Savunma Rimfire’lar

Federal’in 30 Super Carry kalibresi, .380 Auto ile 9mm arasında bir boşluğu dolduruyor. Daha fazla mermi kapasitesi isteyenler için mükemmel bir seçenek. Öte yandan, Federal Punch Kişisel Savunma .22LR rimfire mermisi, savunma rimfire mermilerini ciddiye almamızı sağladı. Küçük ama etkili!

Aksesuarlar: Kırmızı Noktalar ve Silah Işıkları

Kırmızı nokta optikleri artık her yerde! Hedefe hızla nişan almak isteyenler için birebir. Leupold’un DeltaPoint Micro’su ve Swampfox’un Liberty modelleri gibi seçenekler, göz kamaştırıyor (kelimenin tam anlamıyla). Ayrıca savunma tabancalarına takılan ışıklar da daha küçük ama daha güçlü hale geldi. Surefire XSC ve Streamlight TLR-10 gibi modeller, karanlıkta bile sizi yalnız bırakmıyor.

Sonuç olarak, gizli taşıma dünyası hızla evriliyor ve bu değişimden memnun olmayan kimse yok gibi görünüyor. İster büyük bir silah, ister modüler bir kılıf ya da kırmızı nokta optiği arayın, seçenekleriniz bol. Tek yapmanız gereken, sizin için en uygun olanı seçmek!

The post Tabancada Yeni Trendler appeared first on Tabanca ve Tüfek.

Hornady ayrıca Backcountry Defense serisi ile açık alanlarda kişisel koruma ihtiyaçlarına yönelik çözümler sunmaktadır. Bu seri, 9mm +P mühimmat seçeneği ile dikkat çekmektedir ve +P dereceli tabancalara sahip kullanıcıların dört ayaklı yırtıcılara karşı savunma yapabilmesine olanak tanır. Daha büyük kalibre tercih edenler için ise .357 Magnum, 10mm, .44 Magnum, .454 Casull, .460 Smith & Wesson ve .500 Smith & Wesson gibi seçenekler mevcuttur. Backcountry Defense serisi, düz penetrasyon, hızlı takip ve artırılmış enerji özellikleriyle ön plana çıkmaktadır. Tüm yükler, Hornady’nin DGH kaplamalı mermilerini içermektedir ve bu da performansı daha da artırmaktadır. Bu mühimmat serisi, açık hava savunma ihtiyaçlarına yönelik yenilikçi bir çözüm sunmaktadır.

The post Hornady’den Süpersonik Mermi: 338 ARC appeared first on Tabanca ve Tüfek.

Hepimiz bir arkadaşımızın “çok fazla cephane diye bir şey yok” dediğini duymuşuzdur.  Ancak ihtiyacınız olan  minimum miktarın ne olduğunu, ideal sayının ne olduğunu ve daha fazlasını taşımanın gerçekten pratik olup olmadığını  merak etmek yerinde olacaktır  .

Şarjörlerim Hakkında Endişelenmeliyim?

Şarjörler sarf malzemesidir . Her ne kadar aksini istesek de şarjörler, şarjörle beslenen ateşli silahların en zayıf kısmıdır. Her türlü sorun bir şarjöre zarar verebilir, bozabilir; yaylar gerginliğini kaybedebilir, şarjör gövdeleri bükülebilir veya çatlayabilir, takipçiler bağlanabilir, besleme dudakları mermileri doğru şekilde tutamayabilir.

Tüm bu sorunlar  düzenli kullanım sırasında ortaya çıkabilir . Bu hayatın basit bir gerçeğidir: Şarjörler yıpranır ve periyodik olarak değiştirilmeleri gerekir.

Hasarlı ve yıpranmış şarjörler,   ateşli silahlarda güvenilirlik sorunlarının en büyük kaynağıdır.

Şarjörler yıpranabileceğinden olası şarjör arızalarını hesaba katan minimum bir adete karar vermek önemlidir.

Doğru Şarjör Sayısı Kaçtır?

Yanıt, ateşli silahın tipine, şarjörlerin boyutuna ve kapasitesine ve ateşli silahın kullanım amacına bağlı olmasıdır. Bu temel varsayımı bir kenara koyduktan sonra pratik sayıları düşünmeye başlayabilirsiniz .

Minimum 3 Şarjör

Herhangi bir ateşli silah için amaçlanan kullanımları ve uygulamaları değerlendirmeden önce yararlı bir başlangıç ​​noktası, 3 şarjörle başlamaktır. Ardından aşağıdaki kontrol listesine gidin:

•  Diğer şarjörlerinizden biri arızalanırsa yedek olarak kullanılması gereken 2 ekstra şarjör ekleyin.
• Ateşli silahınız tek sıralı şarjör kullanan bir tabancaysa (örneğin 1911 tabanca) 1 ekstra bir şarjör daha ekleyin.
• Ateşli silahınızın şarjörleri ucuz, bol, yaygın olarak bulunabiliyorsa veya sıklıkla toplu olarak ya da indirimli fiyatlarla satılıyorsa (örneğin, AR-15 şarjörleri) 1 ekstra şarjör daha ekleyin. 

 Ateşli silahınıza bağlı olarak minimum temel olarak 5 ila 7 şarjöre sahip olmalısınız  .

Gizli Taşıma Kaç Şarjör Kullanılmalı?

Öncelikle gizli taşıma için kullandığınız şarjörler,  poligon antrenmanı için kullandığınız şarjörlerden ayrı olmalıdır . İdeal olarak, bu şarjörleri yalnızca uygun savunma mühimmatıyla doldurmalısınız.

Gizli taşıma sırasında yedek şarjörlerin taşınıp taşınmayacağı  tartışma  konusudur. Pek çok atıcının  bu konuda farklı görüşleri var; Bazıları silahın yeterli olması gerektiğine inanıyor, diğerleri mümkün olduğu kadar çok silah taşımayı ve aradaki her seçeneği tercih ediyor.

Temel olarak silahınızın mermi kapasitesi toplamda 10 mermiden az ise en az 2 şarjör taşımanız sıklıkla önerilmektedir.

Poligonda ve Eğitimde Şarjör Kullanımı

Poligona kendi silahınız ve mermilerinizle gidiyorsanız, birden fazla şarjör işinizi kolaylaştırır. Bir atış seansına yetecek kadar şarjör getirmezseniz, onları periyodik olarak yeniden doldurmak zorunda kalabilirsiniz, bu da  önemli bir zaman kaybı olabilir.

Birden fazla şarjör taşımak, poligonda zamanı iyi kullanma konusundaki endişelerinizi ortadan kaldıracak ve aynı zamanda  daha fazla mermi atabilecek ve dolayısıyla  becerilerinizi daha verimli bir şekilde geliştirebileceksiniz .

Evde veya İşyerinde Şarjör İhtiyacı

Birden fazla şarjöre ihtiyaç duymak, ev savunması senaryolarını düşündüğümüzde düşük olasılıktır.

Ancak bu düşük olasılık yine de tek bir şarjörden fazlasına ihtiyacınız olmayacağı anlamına gelmez. Peki öyleyse ekstra şarjörlere ulaşmak için ne yapabilirsiniz?

Tercih ettiğiniz ev savunma ateşli silahına bağlı olarak birkaç seçenek vardır. Bir tüfek veya şarjörle beslenen bir av tüfeği kullanıyorsanız,  birden fazla şarjörü  doğrudan tüfeğinizin üzerinde bir arada tutmak için şarjör kelepçeleri veya bağlayıcılar kullanmayı düşünün.

Başka bir seçenek de, özellikle ev savunması için bir göğüs teçhizatı veya şarjör torbalı bir kemer edinmektir.  Ateşli silahınıza ulaşıp teçhizatınızı veya kemerinizi yeterince hızlı takabilirseniz, yanınızda taşıyabileceği kadar yedek şarjöre kolaylıkla erişebileceksiniz demektir  .

Şarjörlerimi Nasıl Düzenlemeliyim?

Genel olarak şarjörleri işaretlemek iyi bir fikirdir.  Yazdığınız veya çizdiğiniz her şeyin okunmasının kolay olması için parlak renkli yaldızlı bir boya kalemi kullanmaya öncelik verin.

Yapmanız gereken ilk şey şarjörlerinizi kullanım amaçlarına göre düzenlemektir. Bunun için farklı renkler ve kodlar kullanmak uygun olur.

İşaretleme önerileri:

• Poligon ve Eğitim için:  P veya E
• Gizli taşıma için:  GT
• Ev savunması için:  ES

Yedek şarjörlerde  işaret bulunmamalı, şarjörlerinizden birinin değiştirilmesi gerektiğinde daha sonra bir tane eklemenize olanak tanıyın.

Ateşli silahlarınızdan birinde arıza yaşıyorsanız, şarjör değiştirmenin sorunu çözüp çözmeyeceğini kontrol edin. Eğer sorun şarjörden kaynaklıysa şarjöre X veya eksi gibi (-) ayırt edici bir “arıza sembolü” ekleyin.

The post Kaç Şarjöre İhtiyacınız Var? appeared first on Tabanca ve Tüfek.

Carbine kelimesi Türkçe’mize Karabin (sıkça karabina olarak da telaffuz edilir) olarak geçen ve “yivli, kısa ve hafif tüfek” anlamına gelen bir kelimedir. Karabin kavramı ilk olarak tüfeklerin savaşlarda kullanılmaya başladığı yıllarda ortaya çıkmıştır. Kısa sürede büyük ve uzun namlulu tüfeklerin daha güçlü olduğunu keşfeden insanlar; atlı süvarilerin ortaya çıkmasıyla boyutları tekrar küçültmek durumunda kaldılar. Çünkü büyük tüfekler daha kuvvetli olmalarına rağmen çok daha düşük manevra kabiliyetine sahiplerdi. Bunun sonucunda ilk kez manevra kabiliyeti yüksek silahlara ihtiyaç doğması üzerine karabinler doğmuş oldular. .

30 Carbine’ın doğuşu da benzer bir amaç doğrultusunda gerçekleşecekti: ABD ordusu; 2. Dünya Savaşı’ndan kısa bir süre önce, M1 Garand’dan daha hafif ve .45 ACP kalibresinden daha güçlü bir tüfek geliştirmek üzere bir projeye başladı. Bunun üzerine Winchester; 1906 senesinde Winchester Model 1905 tüfeği ile birlikte piyasaya sürülmüş olan .32 Winchester Self-Loading mühimmatını baz alarak, bunun 7.62’lik versiyonu olan .30 Carbine’ı geliştirdi. Tablasız bir fişek olan .30 Carbine, atası olan .32’lik fişekten bilhassa barut cinsi olarak farklıydı ve karabaruta kıyasla çok daha güçlü olan dumansız barutu kullanmaktaydı. .30 Carbine’ın metrik ölçüleri ise 7.62x33mm’ye tekabül ediyor.

Winchester’a ilk verilen görev mühimmat tasarımı olduğu için herhangi bir tüfek tasarımı ortaya koymadılar. Yine de diğer firmalar ve bağımsız silah tasarımcıları çeşitli karabin tasarımlarıyla ihaleye girmeye çalıştılar, lakin prototiplerin çoğu ya güvenilir bir çalışma sistemine sahip değildi ya da hedeflenen ağırlığın en az 2 kilo üzerindeydi. Binbaşı Rene Studler; Winchester’ı Ed Brown tarafından çizilmiş ve Winchester Mühendisi Marshall Williams tarafından mükemmelleştirilmiş M2 .30-06 tüfeğinin, .30 Carbine mühimmatına uyarlanması konusunda ikna etti.

.32 SL Baskısı taşıyan bir kovanın tabanı

Böylece .30 Carbine’ı kullanan ilk tüfek olan M1 Carbine ortaya çıkmış oldu. Gerek hafifliği gerek fişek kapasitesi (15 adet fişek; çıkarılabilir kutu şarjör vasıtasıyla) sayesinde kısa sürede hafif silahların şahı haline geldi. M1 Carbine, ana muharebe silahı olarak tasarlanmamıştı fakat hafif silahlar içerisinde en kuvvetlilerden biriydi. Üretim amacı maksimum 250-300 metreye kadar olan bir çatışma menzili içerisinde .45 ACP’nin eksikliğini kapatmak ve daha uzun menzillerde kullanılan ağır tüfeklerin hantallığının üstesinden gelmek. İlk .30 Carbine mühimmatları .32SL kovanlarının tablalarının tıraşlanarak alınması ve .45 ACP’nin kine benzer tipte .308 çekirdeklerinin bu kovanlara oturtulmasıyla elde edildi. İlk üretilen 100.000 adet .30 Carbine fişeği, “.30 SL” baskısını taşıyordu.

Savaşın sonlarına doğru ise 30 fişek kapasiteli ve tam otomatik atış modu olan M2 modeli üretime girdi. Silahlar Kore savaşına kadar tedavülde kaldılar; ta ki ağır kış koşullarında kalın kıyafetli piyadeleri durdurmada yetersiz kaldıklarına dair değerlendirme raporu orduya bildirilene kadar.

.30 Carbine sivil sektörde ise günümüzde halen kullanılmakta olan bir mühimmat. ABD’de genellikle Geyiğe kadar olan büyüklükteki avlar için sıkça tercih ediliyor. En sık kullanıldığı avlardan biri ise tilki avı. Ayrıca mesken savunması için de sıkça tercih edilen bir fişek. Bunun sebebi .30 Carbine tüfeklerin tıpkı M1 Carbine’da olduğu gibi üstün manevra kabiliyeti ve hafiflik ihtiva etmesi. Üstelik Winchester, Remington, Federal ve Hornady gibi büyük firmaların bünyesinde halen üretiliyor. Ayrıca AMT Automag III inceleme yazımızda bahsettiğimiz gibi kendisini kullanmakta olan Taurus Raging Thirty ve Ruger Blackhawk gibi çeşitli tabancalar da mevcut.

Standart bir .30 Carbine mermi çekirdeği yaklaşık 110 grain ağırlığındadır (7.1 gram) doğu bir mühimmatın net ağırlığı ise 195 Grain yani 12.6 gram kadar. Namlu çıkış hızı ise 610 m/s civarlarında olan mühimmatın 1,311 joule kinetik enerjisi mevcut. Mukayese ettiğimiz zaman M1 Garand’da kullanılan .30-06’lık mühimmatın 855 m/s çıkış hızı, 9.8gram çekirdek ağırlığı ve 3,600 Joule kinetik enerjisinin yanında epey sönük kalıyor.

.30 Carbine mühimmatının üreticilerince çakal ve tilki gibi küçük-orta boyut arası avlarda kullanılması tavsiye ediliyor. Zaten ABD’de çeşitli eyaletlerde belli kinetik enerjinin altında mühimmatların daha büyük avlarda kullanılması yasak.

(Üstten Alta) 7,62x39mm (Kalashnikov), 5.56x45mm (M16) ve .30 Carbine Mühimmatları

KIYAS TABLOSU

TEKNİK KART

The post Gazi Fişek: .30 Carbine appeared first on Tabanca ve Tüfek.

Agresif” görünümlü yarı otomatik tüfeklere olan talebin artması ve bu tüfeklerin giderek yaygınlaşması birkaç yıldan bu yana başta İtalya olmak üzere Avrupa’da gözlenen bir durum. Söz konusu olan dar bir pazar olsa da, epey bir süredir bu ürüne yönelen tutkunların sayısı hiç de az değil. Türk pazarında olduğu gibi birçok Avrupa ülkesinde bu silahların yaygınlaşmasının önünde kimi zaman uygulamadan çoğunlukla da yasalardan kaynaklı engeller mevcut. Ancak bu silahların sportif silah kategorisine dahil edildiği kimi durumlarda askeri silahlara ilgi duyan siviller, kendilerini atış poligonlarına atıp taktik tüfek kullanmaya keyfine varabiliyor. İşte bu nedenle özellikle İtalya’da en yaygın kullanılan altı tüfeği birbiriyle karşılaştırmaya karar verdim. Bu karşılaştırma atışlarında kullanılan silahlar tamamen sivil kullanım amacıyla üretilmiş ve demilitarize edilmiş silahlar.

Hareket eden hedefe seri “dinamik” atış denememiz görülüyor

Yani askeri içerik olarak bu tüfeklerin geriye sadece agresif estetiği kalmış. Test sırasında sadece puan vererek sığ bir sınıflandırma yapmak yerine, okuyucuya henüz keşfedilecek çok yönü olan bir konuda yönlendirici bilgi aktarmak için her bir silahın kullanım amacı bazında sahip olduğu özellikleri de ele almaya çalıştım. İşte bu amaç doğrultusunda askeri türevli altı adet .223 kalibre “tactical rifle” tüfeği derinlemesine inceledim. Dinamik atışa yatkın mükemmel sportif-defansif kullanım amaçlı bu tüfeklerin her biri boyutsal olarak ortakompakt sınıfta yer alıyorlar (yani maksimum uzunlukları bir metrenin altında).

HEPSİ AYNI… AMA GÖRÜNÜRDE

Bir bull-pup (fişek yatağı dipçik kabzasının arkasında olan tüfek) olarak tanımlayabileceğimiz Steyr Aug-Sa bir tarafa konulursa, diğer beş tüfeğin hepsi geleneksel ve klasik mekanik aksamlara sahipler: Nitekim Heckler amp; Koch, MKE, Bushmaster, Armalite ve San Swiss iki ana parçadan, yani üst ve alt modüllerden (Upperamp;Lower Receiver) oluşan bir gövdeye sahip tüfekler. Bu iki ana parça birbirine sağlam pimlerle veya ankastre (gömme) bağlantıyla tutturulmuş. Üst olarak kast edilen üstteki bütün ve bu bütünü entegre şekilde tamamlayan parça namlu. Alt ise genelde şarjör yatağını, tetik grubunu ve dipçik kabzasını barındırıyor. Türk malı T43 preslenmiş saç madeni bir üst gruba sahip ve bu grup namluya destek olmaktan başka, diğerlerinden farklı olarak aynı zamanda şarjör ağzı ile buna ait parçaları da barındırıyor. Alt ise yüksek dayanıklılığa sahip polimer malzemeden imal edilmiş ve kabzayı da oluşturan çelik parçalar içeriyor. Tetik grubu çıkartılabilir tipte, çelikten bir yuva içine yerleştirilmiş. İlgi çekici bir ayrıntı ise bu elemanın T94 (sivil Mp5)’lerde kullanılanın aynısı oluşu. Dipçik gövdeye bunun arkadaki pimi ile raptedilmiş ve ayrıca düşünülmüş bir ankastre bağlantı sistemi sayesinde üst ve alt gövdeleri sağlam bir şekilde yerlerinde tutuyor.

Diğer bir grup ise iki adet ABD malı AR15 ile MR223 modelinden meydana geliyor. Bunların ortak noktaları gövde iskeletlerinin (karkasın) çok benzer yapıda oluşu. Hepsinin iskeleti alüminyum bazlı hafif alaşımlı metalden imal edilmiş ve daha sonra modern M4 versiyonuna dönüştürülen AR15/M16 modelinden türetilmişler. Alman tüfeği ile ABD tüfekleri arasındaki belli başlı tek fark genel anlamda boyutları denilebilir: MR223 bir milspec (Askeri Şartnamelere Uygun) sayılmaz zira Hamp;K 416 ile paralel bir projenin ürünü ve o yüzden sadece görüntü olarak askeri bir silah diyebiliriz. Halbuki gerek Bushmaster, gerek Armalite doğrudan askeri bir modelden türetilmiş silahlar ve türedikleri modelin boyutları ile yüzey işçiliğini birebir yansıtıyorlar. Klasik Amerikan black rifle tüfeklere oranla Alman tüfeğin alt gövdesindeki bir diğer fark biraz daha geniş ve havşalı olan şarjör ağzında. MR223 modelinin üst gövdesi de ABD’li tüfeklerden farklılık gösteriyor: Çelik levha yerine polimer malzeme kullanılmış estetikten yoksun ön gövde korkuluğu (dust cover) dışında, Piccatinny ray da XM 15 E25 veya M15 modellerindekine göre biraz daha yüksekte kalıyor ve mekanik aksamın sarsıntılarına dayanmak için gerekli olan yapı üzerine daha fazla yük bindiriyor. Okyanus ötesinden gelen tüfeklerde gövde boyutları ve yüzey işçiliği tamamen mil-spec ve Amerikan ordusu silahlarının stilini yansıtıyor. San Sport Europe da geleneksel mekanik aksama sahip bir tüfek ve Sig 540-550 serisinden türetilmiş.

Aynı tarz Beretta AR70- SC70/90 modeli tarafından da paylaşılmıştı. Silahın üst ve alt gövdeleri oldukça kalın preslenmiş saç malzemeden imal edilmiş ve hiçbir burulma efektine maruz kalmadan uzun süreli olarak yapılan seri atışları kaldırabilecek kapasitede. Gövdenin iki bileşeni birbirine iki adet sağlam geçme pimle birleştirilmiş. Arkadaki pimin çıkartılması tüfeği parçalara ayırma işleminin ilk aşamasını oluşturuyor ve bu şekilde mekanik aksama erişim sağlanıyor. San Sport’un yüzey işçiliği de maalesef mil-spec değil, yarı-mat siyah boyalı ve estetik açıdan mükemmel sayılmaz, ama her halükârda silaha yeterli korumayı sağlayacak düzeyde. Bu arada bir noktayı hatırlatmanın yararlı olacağını düşünüyoruz: Piyasada bu silahın kardeşi sayılan Sig SG 551 SWAT modeli mevcut ve bu modelin namlu hatve oranı 1:10” yerine 1:7” olduğu gibi, ayrıca yeşil-gri renkte seramik bazlı fosfat kaplama uygulanmış askeri tipte yüzey işçiliğine sahip. Diğer tüfeklerden farklı olarak Aug daima iki parçadan oluşan bir gövdeye sahip olmuştur, ama montaj işlemi teleskopik tipte. Nitekim Avusturya üretimi bu silahın polimer malzemeden yapılmış gövdeye tümleşik bir dipçiği var, içinde çıkartılabilir tipte tetik grubunu ve sürgünün kılavuzlarının bir kısmını barındırıyor. Sürgü kılavuzlarının diğer bölümü ise alüminyum alaşım malzemeden imal edilmiş olan çerçevede barınıyor. Çerçeve sürgüye trapez şeklinde bir takozla bağlanıyor. Çıkartılabilir tipte namlu çelikten yapılmış olan ve alaşım çerçevenin içine geçen bir barrel extention (namlu uzantısı) ile tümleşik durumda.

TÜRKLERİN GECİKMELİ KİLİTLİ SÜRGÜSÜ

Estetik açıdan bakıldığında Aug en iyileri demek mümkün ise, mekanik özellikleri ele aldığımızda da T43 diğerlerine göre fark yaratıyor: Aug, MR223, M15, XM-15 E25 ve Sport Europe II namludan gaz alarak çalışıyorlar ve hepsinin döner tipte sürgüsü var. MKE ise, gecikmeli açılma veya meta-stabil (yarı kararlı) kapanma sistemi olarak tanımlanan sistemden yararlanıyor. Bu sistemde kafada bulunan klasik iki silindir, namlu içindeki basıncın uyguladığı gücün katlanmasını ve silahın çalışma döngüsü için gerekli olan enerjinin sürgü yatağına aktarılmasını sağlıyorlar. Bu çözüm, Hamp;K 33 modelinin bir türevi olan bu Alman/Türk tüfeğin gazlı sistemi ve bunun yan sistemlerini elimine etmesine ve mekaniğini topluca basitleştirmesine olanak vermiş. Bununla birlikte, fişek yatağına uygulanan ve kovanın yapışmasını önleme amacı taşıyan karşı basınç kanalları (yivleri) ile silahın güvenilirliği de arttırılmış. Cetme-Hamp;K G3 tarafından devreye alınan bu tip bir mekanik sistem, merminin çıkışı anında hareket eden herhangi bir kütle olmaması gibi bir avantaj getirerek, tüfeğin isabet hassasiyetini yükseltiyor ve atışa verdiği tepkilerin daha sınırlı ve yumuşak olmasını sağlıyor.

Gaz sistemlerini bu fotoğraflarla karşılaştırabilirsiniz. Armalite direkt gaz alma sistemine sahip ve tüp gazı sürgü yatağına kadar taşıyor. Bushmaster ve Hamp;K kısa yollu gaz pistonu kullanmış. Aug daha kompakt ve masif bir kısa yollu pistona sahip. Swiss Arms ise uzun yollu pistonu tercih etmiş, üzerinde sürgünün icra yayı sarılı.

Kullanılan malzemelerin farklılığı ve üstün işçilik gibi faktörlere bağlı olan bu mekanizmanın hassas ve kesin şekilde çalışması elbette belli bir maliyet getiriyor ve fiyat kaçınılmaz olarak her türlü gazlı sistem ürününün üzerine çıkıyor. Bu nedenle askeri çevrelerde AR15, Hamp;K 416 ve G36 gibi mekanik sistemlere sahip daha ekonomik fiyatlı (assault rifle) saldırı tüfekleri tercih ediliyor. Bu arada sürgü tutma mandalının (sürgü tutma kilidi) bulunmadığını ve bunun operasyon sırasında acil durumda şarjör değiştirme eylemini kolaylaştırmayan bir çözüm olduğunu da hatırlatalım. Almanlar teknolojik olarak ileri olan silahlarıyla ünlüyken, İsviçrelilerin soruna yaklaşımı ise yenilikçilik yerine daha hassas ve kesin çözümler sağlayacak denenmiş sistemlere yönelmek şeklinde. İsviçreliler için kesinlik temel bir faktör: İsviçre ordusu askerlerine hedefi 300 metreden dürbünsüz vurma eğitimi verirken, diğer bütün Batılı ülkeler bu tip görevleri dürbünlü tüfek donanımına sahip askerlere bırakmış durumdalar. Bütün bu özellikler Sport Europe II gibi bir silahta da belirgin olarak gözüküyor. Bu silah çok özel teknolojik çözümlere getirmese de, son derece basit ve rasyonel bir mekaniğe sahip. Ama imalat özelliği açısından askeri bir silahtan çok bir sportif atış tüfeğini andırıyor.

Bu amaca uygun bir tetik mekanizması kullanılmış; Sig SG 550’lerin AK 47 modelinden türeme uzun yollu pistonla çalışan gaz sistemi ise daha isabetli atışlar yapabilmeye uygun ve genelde silahı daha güvenilir hale getirmiş orijinal bir sistem. Bu sistemde namludan çıkan gazlar silindire giriyor ve pistonun alt kısmında bulunan bir delikten geçerek yine pistonun öndeki ucunun ortasından çıkıyorlar. Piston gerilemeye başladığında kafada bulunan delik silindir üzerinde bulunan delikle artık çakışmıyor ve dolayısıyla gaz akışı kesiliyor. Bu şekilde sistemin çalışması için sadece gerekli olan asgari miktardaki gaz kullanılmış oluyor ve bu miktar mühimmat değişikliklerinde de aşağı yukarı sabit kalıyor. Sürgü mekanizması da bu silahın atası sayılan Sovyet tüfeğinin sürgüsü ile önemli benzerlikler içeriyor: Gövdeye sabitlenmiş kovan fırlfırlatıcı kafadan iki geçme (kilitleme) dili bulunan ve sürgü yatağının kumanda ettiği frezeli parça ile kumanda edilen kovan tırnağı modelin menşeini “tasdik” eder nitelikte. Gayet kullanışlı olan çift taraflı emniyet düğmesi, AR 15 tipi sürgü tutma mandalı ve AK 47 tipi şarjör değiştirme düğmesi bu başarılı İsviçre silahının mekanik aksamını gerektiği gibi tamamlayan diğer elemanlar.

KISA YOLLU PİSTON

Steyr, Bushmaster ve Hamp;K ise, kısa yollu pistonla çalışan gaz sistemi ve M16 modelinden “kopya” edilmiş, kafadan kovan tırnağı ve fırlfırlatıcıya sahip yedi kilit takozlu sürgü mekanizması kullanmışlar. Steyr lastik contaları bulunan küçük bir piston kullanmış ve tüfeğin sağ tarafından bulunan icra yayı gaz deşarjı ayar sistemi sayesinde üç farklı şekilde çalışabiliyor: temiz silah, kirli silah ve manuel tekrarlamalı tek atışlar için gaz akışının komple kesilmesi. Bu sistem fırlatıcının ihtiyaçlarına ve kullanılan fişeklerin farklı dolum seviyesine adapte olabilme özelliğine sahip. Sürgü yatağına sağlanan geri tepme oldukça güçlü ve zaten kovanın sert bir şekilde çıkarılması bunu gösteriyor. Ama reaksiyonları daha yumuşak hale getirebilmek için Avusturyalı tasarımcılar sürgü kılavuzları içine iki tane icra yayı koyma yoluna gitmişler.

Kovan atma penceresinin geride oluşu nedeniyle, solaklar için özel bir sürgü sistemi öngörülmüş ve bu sistemde çıkartılabilir tipte polimer bir kapakla kapatılmış ikinci bir kovan atma penceresi sayesinde sürgü kovanları sol taraftan dışarı atabiliyor. İki taraflı emniyet tertibatı da bu amacı taşıyor. Sağ elini kullanan fırlatıcılar başparmaklarını kullanarak düğmeyi sağa itiyor, ateş etmek için de emniyeti işaret parmağı ile kolayca ittirmek yeterli olabiliyor. Ne yazık ki dıştan bir sürgü tutma mandalı (sürgü tutma kilidi) mevcut değil, çünkü şarjör boşaldığında sürgü açık kalıyor ve fırlatıcıyı kurma koluyla sürgüyü kapatmak zorunda bırakıyor. Bushmaster ise ayaklarını yere daha sağlam basmış ve daha konvansiyonel bir yapıya yönelmiş. Yani AR 15 modelinin klasik mekanizmasını muhafaza etmekle birlikte, gazpistonunda kısa yol sistemine yönelerek gazı daha etkin şekilde hapsetmeyi başarmış. Gerçek piston içi boş bir silindirden oluşuyor ve üzerinde radyal delikler mevcut. Bu deliklerden gaz genleşme odasına geçiyor. Sig SG 551 SWAT modelinde olduğu gibi, gazlar genleşip silindir geriye doğru hareketine başladığında, gaz akışı kesiliyor ve silahı kurmak için gereken enerji küçük bir bağlantı kolu vasıtasıyla sürgü yatağına aktarılıyor.

XM-15 E2S 16” gaz piston modelinde gaz boru versiyonuna oranla sürgü yatağı da değiştirilmiş, zira daha fazla sarsıntıya dayanıklılık gerekli olduğundan masif metalden elde edilmiş yekpare bir gövdeye ihtiyaç duyulmuş ve toz-pislik birikimine neden olacak aksam yok edilmiş. Buradaki avantaj, ateş edildiğinde normal bir AR 15 modelininkine benzer davranış elde ederken, aynı zamanda daha yüksek güvenilirliğe sahip olmak. Silahın sivil kullanım ortamında güvenli olup olmadığına gelince, fırlatıcı adına söz konusu olan avantajların pratikten ziyade teorik olduğunu sanıyoruz. Ama operasyonel anlamda, özellile sahra, kutup, ya da tropikal alanlarda iş değişiyor. Bu silahta da gaz sistemi için temiz silah-kirli silah olarak iki farklı ayar mevcut. Bunu, silindiri çıkartıp ters düz ederek takmak suretiyle yapıyorsunuz. Bushmaster’in M4 gaz piston modeliyle gerçekleştirdiği gibi, Hamp;K firması 416 modelini (Colt M4 modeliyle rekabet etme amaçlı bir saldırı silahı) piyasaya çıkartmak istediğinde, güvenilirlik kavramını mümkün olan en pragmatik anlamda yorumlamıştı: Normal bir M4 almışlar ve bunu G36’nın gaz sistemine adapte etmişlerdi. Tabii böyle kısa yoldan açıklanması yetersiz olabilir, ama yine de bir fikir verecektir!

Hamp;K GAZ SİSTEMİ

Kullanılan gaz sistemi kendi icra yayına sahip konik gövdeli kısa yollu bir pistondan yararlanıyor. Ateş edildiğinde bu icra yayı pistonun hareketini iki “mikro itişe” bölüştürüyor ve suya girme durumunda (su boşaltıldıktan sonra) daha güvenilir hale getiriyor. G36 için özel olarak etüt edilmiş ve geliştirilmiş olan bu sistem, MR 223 modelinde bazı “aksaklıklar” yarattığı için Hamp;K mühendisleri iğneli bir emniyet tertibatına yönelmişler (bu tertibat düşüş halindeki horoz tarafından devre dışı bırakılıyor), çünkü pistonlu gaz sisteminin Colt sistemine göre çok daha şiddetli olan darbesini karşılamak için icra yayın zorunlu olarak uygulaması gereken azımsanmayacak yük, kapanma aşamasında silahın kazara ateş alması riski doğuruyor. Özellikle de yumuşak kapsüllerle… Ne yazık ki MR 223 gibi isabetli-hassas atış yapabilme amacı taşıyan bir silahta bütün bunlar yararsız titreşimlere neden olabilir ve teorik olarak besleme sırasında çekirdek üzerinde zararlar oluşabilir. Her halükarda, sivil kullanım amaçlarında kısa yollu pistonun Colt sistemine oranla daha fazla güvenilir olmasının kesinlikle daha fazla beğeni toplayan bir nokta olmadığını belirtelim. Bu tip silah tutkunları için MR 223 aslında AR15 modelinin XM 15 E2S 16” tarzında bir evrim geçirmiş halini ifade ediyor.

Gaz sistemiyle ve sürgü yatağıyla alakalı bu farklılıklar bir yana, Hamp;K ile Bushmaster’in bütün kumandaları, AR 15’in aynı zamanda Armalite M15 tarafından da kullanılan klasik yapıdaki kumandalarından ibaret: Dipçik bağlantısının üzerine konulmuş “T” şeklinde kurma kolu, çok pozisyonlu M4 tipi içeri göçebilen dipçik (Armalite’inki sabit), sol tarafa yerleştirilmiş emniyet ve sürgü tutma mandalı, sağ tarafa işaret parmağı erişim mesafesine yerleştirilmiş şarjör çıkarma düğmesi. Hepsinde 5 mermi kapasiteli STAGNAG (Nato Şartnamesi) normunda şarjör kullanılmış ve üst köprüde ise aksesuar rayı mevcut. Hafif alaşımlı metalden bir çoklu ray barındıran taktik tipi el kundağı ise paket donanımda sadece Hamp;K tarafından veriliyor. Armalite ve Bushmaster’deki yuvarlak ya da oval tipte klasik polimer el kundağı yerine bu silahta taktik el kundağı mevcut. Armalite M15’in el kundağında piston, yay veya başka aksam yok, sadece namlunun üzerine yerleştirilmiş paslanmaz çelikten küçük bir tüp var.

Nitekim M15 üzerinde bir çok testten geçirilmiş en iyi gaz sistemlerinden biri kullanılmış. Ljungman Ag M/42 üzerinde kullanılan bu sistemde yer alan uzun tüp gazlı alarak sürgü yatağına sabitlenmiş olan genleşme silindiri ile doğrudan temas haline getiriyor. Bu sistem sayesinde ateş etme eylemi sırasında hareket halinde olan piston ve benzeri türden her türlü aksam elimine edilebilmiş, yumuşak ve neredeyse hiçbir titreşime yer vermeyen bir çalışma sistemi yaratılmış. Operasyonel alanda T43, XM-15 E2S, MR223, Aug ve SG 551 tarafından kullanılan sistemler daha güvenilir gibi gözüküyor. Ama sportif kullanımlarda (bir fırlatıcının ıslanmış veya çamura bulanmış silahla ateş etmesi pek mümkün görünmese de) hem çalışma mekanizmasının daha keyifli olması, hem de Armalite sisteminin hassasiyeti gerçekten de beğeni kazanan unsurlar. Sürgü yatağına vidalanmış silindirin içindeki gazın yavaşça genleşmesi kademeli ve doğrusal şekilde gelişen bir ivme sağlamakta, dolayısıyla akıcı-yumuşak ve isabetli bir atışın ortaya çıkardığı geri tepme de aynen yumuşak olmaktadır. Ayrıca piston yerine gaz borusu kullanılmış olması namluyu parazit titreşimlerden korumakta, seçkin fırlatıcılara yönelik olan Armalite Ar10 Sass ya da Stoner gibi yarı otomatik tüfeklerde de kullanılabilmektedir.

NAMLULAR

Test ettiğimiz silahlar arasındaki en belirgin farklar namlularda yoğunlaşıyor: Silahların tasarımlarında kullanılan namluların uzunluğu ve şekli doğal olarak silahların performansı ve kullanım amacını yansıtıyor. En kısa namlu Sport Europe II’nin namlusu ve alev örten dahil 363 mm (14,5 inç) boyuyla dar-sıkışık ortamlarda kısa mesafeden “dinamik” atışlara uygun olduğunu gösteriyor (bununla birlikte 300 metreye kadar isabet hassasiyetini koruyor). En uzun namlu ise 508 mm’lik boyuyla Steyr’inki ve Aug’un bull pup mekanizmasıyla birlikte bu namlu da göğüs göğse savaş (close quarter battle) için mükemmel bir namlu. Ayrıca uzak mesafeden atışlara da uygun. Her iki tüfeğin namlusu da soğuk dövme işlemiyle imal edilen tipte ve 1:10” hatve oranına sahip namlular.

Ama Avusturya malı olan krom kaplama iken, İsviçre malı olan semente çelikten ve 1:7” askeri tipte hatveli olan tipi de mevcut (Sig SG 551 SWAT olarak adlandırılan gri-yeşil milspec versiyonu). Ayrıca Aug’un namlusu çıkartılabilir tipte; sürgü açıkken tetik köprüsünün tabanındaki düğmeye müdahale ettiğinizde tüpü temizlemek veya bir yerden bir yere taşımak amacıyla çıkartmak mümkün. Avusturyalı silahın diğer özelliği namlunun ön kısmında yer alan derin kanallar sayesinde ısıyı dağıtma fonksiyonuna sahip olması. Alev örtenler de alışılmamış tipte: Sport Europe II üzerindeki kompanzatör delikleri doğrudan namluya delinmiş, Aug üzerindeki ise “lale” şeklinde ve vidalanarak takılıyor.

16 İNÇ NAMLUSU OLANLAR

Diğer tüfekler 16” (406 mm) uzunlukta namlu donanımına sahip ve şekillerindeki temel farklılıklar nedeniyle kullanım amaçlarında da önemli farklılıklar görülüyor. Bushmaster grubun en hafif namlusuna sahip çünkü askeri tipte M4 profiline uygun bir namlu ve hafif silah gerektiren operasyon tipine yönelik. İnce profili el kundağındaki gaz bloğu bölümünden sonra giderek kalınlaşıyor ve hatta nişan almak için hedefe yönelirken silahın sıkı kavranmasını gerektiriyor. Bu namlu 200 metreden daha uzaktan yapılan atışlar için uygun değil. Gaz pistonlu 1:9” hatveli namlu orta-kısa mesafeden hızlı omuzlanarak yapılan atışlara daha uygun ve 50 ile 69 grain arasındaki mermileri hiç sorunsuz stabilize edebiliyor. Namludaki kompanzatör M15 modelindekinin aynısı, yani üstten çentikli klasik birdcage (kuş yuvası). T43 ise konik tipteki namlusu ile fark ediliyor, ağırlığı orta derecede, hatve oranı ise 1:10”. Uzun mesafeden atışlarda daha iyi performans sergilese de, kısa mesafeli atışlarda da fena sayılmaz.

El kundağına sabitlenmiş olan kurma kolunu da barındıran gövdenin üst bölümü aslında namluya tam olarak temas etmiyor, zira arpacığın altındaki gerdaneye bağlıymış gibi görünen bağımsız bir eleman. Alev örten askeri modelin teknik resmi baz alınarak sivil pazar için üretilmiş ve radyal delikleri sayesinde geri tepme enerjisinin bir kısmını dağıtıyor. Heckler amp; Koch tüfek G36 modelinde kullanılan orijinal askeri tipte alev örten donanımına sahip ve bu parça el kundağının alt kısmında ağır namlunun bir inç (25,4 mm) çapındaki bölümüne vidalanarak sabitlenmiş. Bu tüpün varlığı, oldukça ağır namlu ve el kundağının mevcudiyeti ve fırlatıcıyı yoracağı da de hesaba katıldığında, MR 223’ün destekli-sehpalı olarak ve nişan alınarak yapılan atışlara yatkın bir silah olduğunu gösteriyor. M416 modelinin gaz sistemi olması aslında bazı dezavantajları, örneğin 1:7” kısa hatveli dövme namlunun balistik potansiyelini azaltan titreşimleri de beraberinde getiriyor.

Namlunun sadece dizaynını ele alacak olursak, sivil kullanım amaçlarına belki de en uygun namlu profili Armalite’inki, zira dinamik atışlar için yeterince hafif, nişan alarak yapılan hassas atışlar için de yeterince ağır. Soğuk dövme tekniğiyle imal edilen krom kaplama namlu 1:9 hatve oranına sahip ve yüzeyine çift kat alıştırma işlemi uygulanmış. Bu da silahın uzun ömürlü olmasını sağladığı gibi ısı tutma özelliğini de artırıyor. Isı demişken bir noktaya temas etmek istiyoruz: 5,56 mm’lik askeri saldırı silahlarının namlularının genelde çalışma ömrü (silahına göre) tam otomatik şekilde yapılan 7.000 ile 15.000 atış arasında değişiyor. Dolayısıyla birbiri ardına seri şekilde değiştirilen birkaç şarjörden sonra silahın “yorulduğundan” veya yivli namlunun aşındığından bahsedilmesi anlamsız olur!

TETİK MEKANİZMALARI VE NİŞAN DÜZENLERİ

Bunların hepsi askeri silahlardan türetilmiş tüfekler olduklarından tetik mekanizmaları da bu tip bir eğilimi hemen fark ettiriyor. Steyr’in tetik grubu çıkarılabilen tipte ve komple polimer malzemeden (horoz ve tetik dişi dahil). Gülle gibi bir tetik düşürme ağırlığı var ve 3.500 gramı geçiyor…Hatta askeri versiyondakinden daha ağır diyebiliriz. Yine çıkartılabilen tipte ama çelikten mamul tetik grubuna sahip T43 ise, 2.500 gramdan biraz daha fazla bir tetik düşürme ağırlığına sahip. Her ikisinin tetik mesafeleri uzun ama öngörülebilir nitelikte, yarışma tipi değiller ve nişan alarak yapılan atışlarda zorlanmasalar da kendilerini esas dinamik/ savunma tipi atışlarda gösteriyorlar. MR 223 de oldukça ağır bir tetik mekanizmasına sahip, düşürme ağırlığı yaklaşık 2.700 gram, düşme noktasını iyi hesaplayıp biraz da hedefe yoğunlaştığınızda iyi grupmanlar elde edebiliyorsunuz.

San Swiss arms 2.200 gram, Bushmaster 2.000 gram tetik düşürme ağırlığına sahip, nişan alarak yapılan ağır atışlara da yatkın olduklarını gösterdiler, ama XM 15 E2S yan sanayi piyasasında bulunabilen özel yapım (ısmarlama) tetikleri sayesinde İsviçreli rakibine bir miktar üstünlük sağlıyor. Armalite de hafifletilmiş National Match tetiklerden yararlanabilir ve 1.700 gram olan tetik düşürme ağırlığı birinci ve ikinci düşme noktası arasında iyi dağıtılmış. Rakiplerine göre bu silahın tetik mekanizmasının daha iyi olduğunu düşünüyoruz. Nişangah düzenlerine baktığımızda T43 ile San Swis arms arasında belli bir benzerlik göze çarpıyor: Her ikisinde de halka içinde tırnak tipi bir arpacık ile, arkada Hamp;K G3 modelinden türeme kasnaklı ve dört referans noktalı bir nişan sistemi kullanmış. Metalik aksesuarlardan başka, her iki silahı da düşük profilli aksesuar rayı ile, ya da dürbün montajı için farklı bağlantı aparatları ile donatmak mümkün. Swat üzerinde bulunan 200, 300 ve 400 metre mesafeler için hazırlanmış üç adet diyopteri, yakın mesafeden atışlar için öngörülmüş olan ve inip kalkan tipte ikinci arpacıkla kullanılabilen bir adet trityumlu gez çentiği tamamlıyor.

Gayet iyi seçilebilen ikinci arpacık ta trityum dot donanımlı, ama gez çentiğinin göze fazla yakın oluşu nazarı dikkate alınırsa, bazen diyopter kullanmak daha doğru olabilir. MKE üzerinde San Swiss’tekine benzer tipte üç adet önceden ayarlanmış diyoptri referansından başka, refleks olarak yapılan atışlara yönelik 6 mm genişliğinde dördüncü bir diyopter var ve hiç kuşkusuz diğer tüfektekinden daha kullanışlı. Gerek Bushmaster gerek Armalite ile nişan alırken Picatinny rail üzerinde sabitlenmiş olan ayarlanabilir diyopterli klasik “kulp” kullanılıyor. Açılıp kapanan tipteki bu kulptan hem nişan alarak hem de refleksel atışlarda yararlanılabiliyor. İnce silindirik tırnak şeklindeki arpacıklar ise bu tüfeklerden birincisinde katlanabilir bir menteşe üzerine, ikincisinde gaz bloğu kısmındaki aksesuar rayına bağlı olan çıkartılabilir arpacık kaidesi üzerinde bulunuyor. Deneme atışlarında kullandığımız Hamp;K MR 223 nişangah düzeneklerinden yoksundu, ama geniş bir ray-kılavuz donanımına sahip olduğundan ne istenirse monte etmek mümkün.

200 Euro’dan daha az bir bedel ödeyerek bu silaha uygun nişan düzeneği satın alınabilir. Bu düzenekte gaz girişine bağlanan katlanır arpacıktan ve T43 modelindekinin benzeri çıkartılabilir tipte bir kasnaklı gezden oluşuyor. Aug için ayrı bir sayfa açmak lazım, zira iki farklı nişan düzeneğine sahip: Ana nişan düzeni çıkartılabilir tipteki taşıma kulpundan oluşuyor. Bu kulp aslında 1,5x büyütmeli Swaroski bir dürbün. İkinci nişan düzeni ise dürbünün üzerine oyulmuş olan bir arpacık ve bir gezden oluşuyor ve acil durum nişan sistemi görevi yapıyor. Dürbün iç taksimatı oldukça geniş bir halkadan oluşuyor ve 300 metre mesafeden 1.75 boyunda bir adamın görüntüsünü içine alabilecek şekilde tasarlanmış. Bu dürbün iç taksimatı (retikül) yakından yapılan atışlar için uygun. Uzak mesafeli atışlarda ise kendi rayı (kılavuzuyla) birlikte başka bir dürbün kullanmak gerekli ve nitekim deneme atışlarında ben de öyle yaptım.

Alev örtenler genelde namlu ağzına vidalanıyor, tek istisna namluyla tümleşik alev örteni olan Swiss Arms

ERGONOMİ

Tasarımcıların yaklaşımlarının farklı yollar izlediğini gözlemledik: Aug için ergonomiyi “arkadan çekişli” mekaniğinin yapısal faktörleri belirlemiş ve bu nedenle kaçınılmaz olarak alışılmışın dışında uzun bir dipçik ortaya çıkmış (kabzanın sırtından dipçik tabanına kadar olan boyu 320 mm). Ama biraz da öndeki açılır-kapanır ön kabza ile sağlanan tutuş ergonomisi sayesinde “seyir” konforu garanti altına alınmış. Biraz haşır neşir olduktan sonra fırlatıcı tüfekle hemen bir bütün haline gelebiliyor ve iri kütlesine rağmen ağırlıkların dengeli ve iyi dağıtılmış olması sayesinde bu tüfek fırlatıcının vücudunun “doğal” bir uzantısı haline geliyor. Gerek Armalite gerek Hamp;K ve Bushmaster üzerinde izlerini gördüğümüz Amerikan askeri silahlarını yansıtan tarz, biraz modülerlik ve biraz da yerine göre uyum sağlama felsefesiyle tamamlanmış.

Bu tüfeklerin üçü de M4 tipi teleskopik ve ayarlanabilir tipte dipçik modeline yönelmiş. Farklı noktalardan kilitlenebilme özellikleri sayesinde dipçikleri her fırlatıcının cüssesine ve operasyon çeşidine göre ayarlayıp uyarlamak mümkün. Genel ergonomi değerlendirmesi yapacak olursak, namlular için söylediklerimiz yine geçerli olacaktır: MR 223’ün ağır namlusu, kullanılan el kundağının iri masif gövde

The post .223 Faktörü appeared first on Tabanca ve Tüfek.

Fabrikanın beyanı aslen şu anlama gelmektedir: “Eğer bu silahla 10.000 mermi atarsan yiv ve setler o kadar aşınmış olacak ki, artık attığını vuramayacaksın. Namlun boru haline gelecektir.” Namlunuz her ne kadar kaliteli bir çelikten imal edilmiş olsa bile çok yüksek basınç ve ısıda metal parçalar atmak için tasarlandıklarından dolayı maalesef belirli ömürleri vardır.

Günümüzde soğuk dövme namluların tercih edilmesinin sebebi de aslen yiv ve set ömürlerinin uzatılması içindir. Soğuk dövme zor bir tekniktir, sıcak dövmenin aksine elde ya da preslerde yapılması mümkün değildir. Soğuk dövme, namluya senkronize olarak tonlarca ağırlıkta darbeler indiren hidrolik çekiçlerce yapılır. Bu da metalin gevrekliğini azaltarak yiv ve setleri aşındırmak için gerekli olan atım sayısını ciddi olarak yükseltir. Ayrıca metal, dövme aşamasında bir ısıl işlem görmemiş olduğu için bu teknik, atış sırasında oluşan yüksek sıcaklıkların metalin moleküler yapısını bozmasını da güçleştirmiş olur.

Şayet namlunuzun başına bir şey geldiyse, o halde (yivli silahlarda) kriminal daire başkanlığına müracaat etmeniz gerekir. Çünkü silahınızın balistik kimliği değiştiği için yeniden balistik tespit yapılması gerekir. Eğer tonlarca bürokrasi işi ile uğraşmak istemiyorsanız o halde namlunuzun bakımını düzenli olarak yapmanız gerekir.

Sakın unutmayın! Namlu ve barut gazının direkt olarak ulaştığı bölgelere asla yağ sürülmez. Buraya yağ sürülmesi, barut artıklarının namlu iç çeperlerine yapışarak namlunuza ciddi stres binmesine neden olur. Eğer çok uzun süreli bir saklama yapmayı düşünüyorsanız sadece korozyona karşı namluyu korumak amacıyla iç kısıma yağ sürebilirsiniz.

The post Namlu ömrü ne demektir? appeared first on Tabanca ve Tüfek.